Zomerse kost

Even wat Nieuw-Zeelandse zonnestralen naar winters Europa sturen.

Onze reis over het Noordereiland heeft veel weg van een Europa-in-tien-dagen-toer. Hebben we voor Bali, dat is “vier keer de provincie Utrecht”, achttien dagen uitgetrokken, het Noordereiland, ongeveer zo groot als Frankrijk, gaan we in tien dagen doen. Een beetje dom, niet?

Het is op het begin even wennen: links rijden met het stuur aan de verkeerde kant. Met je rechterhand prik je af en toe in de portier bij het schakelen. In plaats van richting aangeven gaan de ruitenwissers aan. Onze bonus is de versnellingspook. Die moet je niet te zachtzinnig behandelen om vooruit te komen. Gelukkig telt Nieuw-Zeeland veel verlaten, bochtige wegen, waardoor het (soms) leuk is om zo’n busje te besturen.

We treffen een kruising van Engeland en IJsland aan, al zullen de meeste Nieuw-Zeelanders het daar niet mee eens zijn. Engeland is te herkennen aan de groene heuvels in de mist, de schapen, de scones, de taal, de regen, de fish & chips, de niet te missen brandveiligheid, de Engelse plaatsnamen, de kerken, kathedralen en de ongerepte kusten. Vulkanische activiteit, maanlandschappen, warmwaterbeken, geisers en leegte doen aan IJsland denken. Er wonen maar zo’n 3 miljoen mensen op het platteland in heel Nieuw-Zeeland, dat ongeveer zo groot is als Frankrijk en Spanje samen. Zelfs Auckland doet aan Reykjavik denken: het hippe, culturele, maar niet al te uitgebreide centrum van het eiland. Wat IJsland en Engeland missen is het regenwoud. Dat vind je hier volop.

Wij genieten vooral van de natuur, ons campertje en de mooi gelegen campings. De onbeheerde campings van de Department of Conservation, de Nieuw-Zeelandse variant van Staatsbosbeheer, zijn een vondst. Ze liggen op de mooiste plekjes: in de duinen, in het subtropische bos of aan een meer. Een papiertje invullen bij de ingang van de camping, contant geld bijsluiten en klaar. Soms is er een complete keuken met potten en pannen beschikbaar. Op een volgende camping is er alleen een wc en moet je water uit het meer halen. Het is maar waar je van houdt. Als iemand een vergelijkbaar systeem ergens in Europa kent, dan vernemen wij het graag.

Naast DOC campings heeft iets anders grote aantrekkingskracht op ons: de Mac Donalds. Wij kijken uit naar de grote M langs de kant van de weg. De Mac heeft namelijk gratis wifi. Waar in Azië elk ho(s)tel wifi zonder extra kosten aanbiedt - zo’n router heb je toch zo geïnstalleerd? - , daar betaal je je er in Nieuw-Zeeland blauw voor. Dat is trouwens met meer het geval. Nieuw-Zeeland blijkt een duur land. Gewoon met creditcard betalen maar, dan merk je het pas achteraf. Aangezien er nogal wat bedden vooruit geboekt moeten worden, zitten wij regelmatig tussen dikke Nieuw-Zeelanders aan de koffie en het gebak in het McCafé. Zo erg is dat niet.

Naast de corpulentie valt op dat veel Nieuw-Zeelanders er een vriendelijke, relaxte, open houding op na houden. Hoe vaak krijgen we niet te horen dat het er in Europa veel te gestresst aan toegaat? Er is ook veel meer bewegingsruimte hier. De meeste Nieuw-Zeelanders zijn van Europese afkomst, recent of langer geleden hier naartoe gekomen. De Maori’s zijn veruit in de minderheid en spreken tegenwoordig vooral Engels. Op ons maken de relatief kleine dorpen en steden nogal een gezapige indruk, op Auckland na. Nu begrijp ik waarom mijn Nieuw-Zeelandse kennis uit het klooster behoefte heeft om het mooie, maar geïsoleerde Nieuw-Zeeland voor kortere of langere tijd achter zich te laten. Zij is niet de enige die erop uittrekt om meer van de wereld te ontdekken.

Weet je trouwens hoe Nieuw-Zeeland aan zijn naam komt? Abel Tasman zette voet aan wal op dit groene eiland, dat hem aan Zeeland deed denken. Vanwege de gelijkenis heeft hij het toen naar Zeeland genoemd :-).

Ter illustratie een paar foto’s gemaakt door Maarten. Als je op een koude winterdag zin hebt in kleurrijk Nieuw-Zeeland, dan raad ik je het volgende filmpje aan: http://vimeo.com/24570082. Mooi!